![]()
Verðlag er nokkuð á reiki enda breyttist verðgildi peninga á fyrstu öldum Íslands byggðar, ekkert síður en seinna meir. „Verðlagsþróun á þjóðveldisöld virðist í stuttu máli hafa verið sú, að fyrir einn eyri skírs silfurs hafi fengist 12 álnir vaðmáls í lok landnámsaldar; 48 álnir um árið 1000 og 36 álnir um 1280, er Jónsbók var samin.“ (Hannes Hólmsteinn Gissurarson. 1997:156.)
Hér á eftir er stutt yfirlit yfir það sem líklegt verður að teljast í verðgildi fram undir 1200 og mikilvægt er að hafa í huga þegar menn reyna að gera sér grein fyrir verðmæti á þeim tíma.
- Það tók einn vinnudag að vefa eina alin vaðmáls, þ.e.a.s. 49 cm langt og 98 cm breitt stykki. (Hannes Hólmsteinn Gissurarson. 1997: 356 og Friedman, David D. 1979.)
- Algeng viðmiðun er að ársafköst vefara (sem voru undartekningarlaust konur, að talið er) hafi verið 300 álnir vaðmáls.
- Árslaun vinnumanns voru frá fæði og húsnæði upp í 1 mörk silfurs (Friedman, David D. 1979, sem byggir á túlkun Þorkels Jóhannessonar á Grágás) eða um 36 álnir vaðmáls, auk uppihalds. (Hannes Hólmsteinn Gissurarson. 1997:356.)
- Lögsögumaður fékk 200 álnir vaðmáls á ári í föst laun fyrir starf sitt. Í því fólst meira en einungis tveggja vikna vinna á Alþingi þar sem lögsögumaður var jafnframt ráðgjafi í lagalegum málum. Að auki fékk lögsögumaður hluta dæmdra bóta í sinn skerf. (Friedman, David. 1979).
- Venjulegt verð fyrir þræl var 12 aurar silfurs (Friedman, David. 1979) eða 144 álnir vaðmáls.
- Venjulegt verð fyrir ambátt var 8 aurar silfurs (Björn Þorsteinsson. 1966:129) nema ef maður keypti sér ambátt „til karnaðar sér“ (sem væntanlega hefur merkt til holdlegs samræðis) en þá hækkaði verðið í 12 aura silfurs. (Gunnar Karlsson. 1986:61.)
Gert í maí 2003
Uppfært í ágúst 2010