Undanfarið hefur færst í vöxt að þeir sem haga sér ósæmilega séu sjúkdómsgreindir af hinum fordómalausu og heilbrigðu sem geðveikir. Ný dæmi um slíkt eru t.d. óprúttnir og árásagjarnir íbúar í Garðabæ en um þá er m.a. bloggað:

X “(heimilisfaðirinn) Af greinahöfundi talinn vera þekktur ofbeldismaður, þjófur og geðsjúklingur. …”

X “(dóttirin) Sögð vera lygasjúk, geðsjúk og mjög ofbeldissinnuð. …”

(Þessu bloggi sem nafngreinir einstaklingana hefur verið lokað en færslan dúkkar samt upp í óteljandi kommentum við önnur blogg. Ég vitna ekki í lokað blogg og sleppi því tilvísun í heimild.)

og yfirlýsing á costablanca.is, um konu sem síðuhöfundur telur hrella sig og fleiri á Spánarströndu. Hann hefur “orðið fyrir gífurlegum mannorðsmeiðingu [svo!] og viðurstyggilegu skítkasti og áreitni af hálfu geðsjúks einstaklings á netinu.” Síðuhöfundur ítrekar svo að þessi einstaklingur sé geðsjúkur og klikkir út með að erfitt sé að eiga við manneskjuna meðan hún er “laus og ekki undir læknishöndum [svo!] …” 

(Ég vona að minn góði læknir stingi mér ekki í handarkrika sér í viðtalstímanum í næstu viku!)

Verandi geðsjúk / geðveik / veik á geði / veik á sinni o.s.fr., svo mjög að ég er ekki vinnufær og stundum ekki hvunndagsfær, finnst mér þessi fjölgun í mínum sjúkdómaflokki heldur hvimleið. Mig finnst ólíklegt að þeir sem skrifa svona hafi sjúkraskýrslur viðkomandi undir höndum (þetta orðalag er faktískt í lagi 😉 ) og geti því tæplega sjúkdómsgreint einstaklingana sem þeim er í nöp við.

En þeir sem þjást af málfátækt og eiga einungis orðaforða smábarns eru alltof fljótir að stimpla fólk geðveikt. Í íslensku eru til mörg ágætis orð sem mætti brúka í staðinn, s.s. bavíani eða apaköttur (sem fer þó e.t.v. fyrir brjóstið á dýraverndarsinnum); hornkerling; púta (sem kann að stuða aðdáendur íslensku landnámshænunnar); gerpi; skíthæll; drullusokkur; eða lýsingarorð á borð við yxna (sem gæti gert aðdáendur íslensku landnámskýrinnar soldið leiða); brjálaður; trylltur; ruglaður; vitfirrtur; geggjaður … o.s.fr. Menn geta sumsé auðveldlega komist hjá því að nota sjúkdómsgreininguna “geðveikur” eða “geðsjúkur” yfir þá sem þeir eiga hönk upp í bakið á.

Til að gera málið flóknara er sama sjúkdómsgreining einnig brúkuð á afar jákvæðan hátt. Ég mynda-gúgglaði orðið geðveikur og fékk upp fjölda mynda af einhverju geðveiku, t.d. “Geðveikt matarborð”; “geðveikur sófi!”; “GEÐVEIKT Á AKUREYRI!” “Stebbi geðveikur að dansa” … töluvert marga geðveika bíla og geðveika boli o.s.fr.

Mér þætti afskaplega vænt um ef fólk gerði nú okkur geðsjúklingunum til geðs og hætti að blanda okkar sjúkdómi inn í allan andskotann annan! Sé það ekki hægt óska ég eftir meiri fjölbreytni í meintum sjúkdómsgreiningum (sem gætu einnig peppað upp stíl ritenda) s.s. “Af greinahöfundi talinn vera þekktur ofbeldismaður, þjófur og með slæma æðahnúta. …”, eða “orðið fyrir gífurlegum mannorðsmeiðingu [svo!] og viðurstyggilegu skítkasti og áreitni af hálfu nýrnaveiks einstaklings á netinu.” Og matarborðið gæti orðið yxna, sófinn vitfirrtur, á Akureyri væri tryllt og Stebbi örvita að dansa.

Í mogga (mannsins) í dag er grein eftir Ingibjörgu Pálmadóttur þar sem hún hvetur til þess að leyfa Skagamönnum að kjósa sér bæjarstjóra, úr hópi þeirra 5 sem Capacent telur hæfasta. Ég er frekar sammála þessu því satt best að segja hef ég þungar áhyggjur af því að meirihluti Samfylkingarmanna í bæjarstjórn ráði Steinunni Valdísi Óskarsdóttur til starfans. Af hverju í ósköpunum hefði hún annars átt að sækja um? Er ekki líklegt að hún hafi fyrirfram fengið einhvers konar vilyrði eða hvatningu frá Sveini Kristins eða öðru sínu flokksfólki?

Hugsanlega er Steinunn Valdís ágætis manneskja, ég þekki hana ekki neitt. En sem Skagamaður hef ég engan áhuga á að eignast útbásúnaðan peningaplokkara fyrir bæjarstjóra! Viss hefð hefur skapast fyrir því að bæjarstjóri hér í bæ sé innviklaður í fótbolta, geti sungið og sé liðtækur á harmonikku. Hef aldrei heyrt af hæfileikum Steinunnar Valdísar á svoleiðis sviðum og gæti trúað Capacent til að hafa algerlega gengið fram hjá þeim hæfileikum þegar þeir forgangsröðuðu.

Nú er verið að ráða vana menn í allskonar djobb, t.d. hann Runólf, frægan skuldsetjara, í embætti umboðsmanns skuldara … er þá ekki rétt að leyfa okkur Skagamönnum að hafa áfram einhvers konar Bastíans-líki sem bæjarstjóra? Á virkilega að fara að ráða einhvern sem ætlast til að tekið sé mark á sér í stað þess að vera huggulegur grínari fólksins í bænum?

Ætla má að eitt af verkefnum bæjarstjóra sé að sansa deilur í bænum og ber þar hæst stóra leiðsöguhundsmálið. Í því máli virðist starfandi bæjarstjóri hafa náð fram þeirri sátt að verði lögblinda konan í blokkinni ekki búin að fá annan samastað fyrir 7. nóvember þá muni illkvittni nágranninn ekki fara fram á að lögreglan beri hana út. Þessum árangri hefur sumstaðar verið fagnað. Mér finnst þetta reyndar helv. lélegur árangur og ekki þess virði að bera hann í fjölmiðla. Í ljósi þess að konan hefur búið í þessari blokk í 17 ár (lengst allra íbúa), fékk leyfi allra nágranna á sínum tíma til að fá hundinn en síðan flutti ein meinbægin familía í blokkina og reynist, án uppgefinnar ástæðu, vera á móti hundum og þetta verður til þess að konan þarf að selja sína íbúð og flytja brott; Nei, mér finnst þetta algerlega hörmuleg niðurstaða. Ekki að ég haldi að bæjarstjóri hafi svo sem neitt um þetta að segja, lagalega séð, en e.t.v. hefði sáttasemjara dauðans tekist að tala and-leiðsöguhundsfólkið til. Nú er að treysta á lagabreytingu til að vernda daufblindan einstakling fyrir geðvondu fólki. Og geðvonda fjölskyldan gerir vonandi úttekt á gæludýrum í sinni blokk 😉

Einigrund 5 er þó nánast himnaríki borið saman við Aratún 34 í Garðabæ! Eða Stórholt í Reykjavík! Hér hefur enginn gengið í skrokk á nágrönnum sínum útaf bílskúr eða spreyjað lásaspreyi yfir fjölskyldu, tveggja ára barn meðtalið. Hér hefur ekki þurft að kalla út víkingasveit út af bandbrjáluðum nágranna sem gengur berserksgang. Nei, hér á Skaganum eru menn tiltölulega friðsamir miðað við borg óttans og nærsveitir! Og hvað gera bæjarstjórar í þeim bæjum þegar nágrönnum lýstur saman? Ekkert, virðist vera. Þannig að okkars á þó hrós fyrir að hafa yfirleitt reynt að skipta sér af málinu.

Í mínu hverfi er fólk friðsamt, altént hef ég ekki tekið eftir öðru. Kettir ganga lausir í hópum (hópast stundum í mínum garði) og hundar tölta mismunandi bundnir hér framhjá. Börnin eru almennt kurteis og fullorðna fólkið huggulegt. Mér finnst ég reyndar einstaklega heppin með nágranna, hér á þrjá vegu, en hafði ekki tekið mikið eftir því, reiknaði nefnilega með að svona væri þetta á flestum stöðum. Við skulum vona að aggressívir Garðbæingar eða Reykvíkingar fari ekki að flytja í mitt góða bæjarfélag!

Og ég vil áfram hafa Bastían fyrir bæjarstjóra, ekki ölmusuþiggjanda dauðans!

Ég hef undanfarið legið dálítið yfir fésbók / snjáldurskruddu / feisbúkk / facebook og reynt að átta mig á fyrirbærinu. Þetta er ótrúlega yfirborðskenndur samastaður enda einungis mögulegar örstuttar færslur (statusar) og megnið af lesendum þeirra nennir í hæsta lagi að smella á “Like” (er með enskt viðmót uppi við sem af dularfullum ástæðum breytist stundum í danskt), gæti trúað að þetta héti “Líkar” á ástkæra ylhýra.

Það sem ég tek mest eftir er hve notendum er umhugað um að sýna einhvers konar glansmyndir af sér sjálfum. Þær síður sem ég skoða eru flest síður fólks á langbesta aldri, þ.e.a.s. á mínum aldri + / – 10 ár. En einnig hef ég skoðað soldið unglingasíður (af óþolandi eðlislægri hnýsni, að mati sonar míns) og sé ekki betur en glansmyndasýningar séu jafn-algengar þar, þótt þær séu í svolítið öðrum stíl.

Hér er rétt að stinga því inní að mikill meirihluti fólks virðist hafa síðurnar sínar galopnar svoleiðis að maður þarf ekki að “vingast” við viðkomandi til að skoða hvað hann skrifar eða hvaða komment eru skrifuð við færslurnar. Og þótt fólk hafi læstar síður dugir að finna eitt komment ólæsts á læsta færslu til að komast inn á þá færslu og skoða öll komment þar. Þannig að læsing á feisbúkk er frekar léleg vörn nema náttúrlega að enginn kommenti nokkru sinni á nokkra færslu hins læsta. Þ.a.l. er fésbókin draumastaður fyrir persónunjósnir, þ.e.a.s. til að snuðra uppi fjölskylduhagi, fjölskyldumyndir o.þ.h. (Vá! Þrjár skammstafanir í einni málsgrein!)

Í rauninni er alveg eins gott að búa sér til linkasíðu í það fésbókarfólk sem maður skoðar eins og að “vingast fésbókarlega” við það. Þessu nenni ég þó alls ekki enda nær meint eðlislæg hnýsnin ekki nema sjaldan yfirhöndinni í mínu sálarlífi. Og það er ekki eins og fólk sé að skrifa neitt merkilegt; eins og ég nefndi í upphafi er samastaðurinn hjal og yfirborðsmennska að stærstum hluta. Svo ég held mig áfram við fámennt fésbókarvinasafn sem dekkar fólkið sem ég nenni í rauninni að fylgjast með – eða er neydd til hafa: Annar sonurinn tók það óstinnt upp þegar ég grisjaði enn betur í “vinagrúppunni” og sagði: “Maður dömpar ekki sínum eigin syni!” – sem kann að vera PC rétt 😉

En að yfirborðskenndu glansmyndinni: Flestir skrifa “status” á borð við: “Er í vinnunni en samt er sól” eða “Hengdi út á snúrur” eða “Fór í ferðalag og tók myndir” eða “Klippti hundinn” (nó offens!) eða “Gaman að hitta ykkur um helgina” eða “sauð kæsta skötu í kvöldmatinn” … o.s.fr.

Ef fólk er ekki algerlega skoðanalausir englar gætir það þess samt að segja nú ekkert sem ekki er fullkomlega PC (pólitískur tísku-réttrúnaður) og linkar í staðinn í hugsanlega umdeilda frétt, með athugasemdinni “Þetta er athyglisvert!” eða “Ótrúlegt en satt!” eða einverju meinleysishjali sem alls ekki getur kallast að hafa skoðun á fyrirbærinu. Annar möguleiki til að halda hreinleikanum og glansmyndinni er að taka þátt (join) fésbókargrúppu með boðskap, t.d. “Bönnum lausagöngu katta” eða “Fyrir þá sem vilja EKKI banna lausagöngu katta” eða “Styðjum konuna sem vill hafa leiðsöguhund í blokkinni sinni” en gæta þess svo gríðarlega vandlega að tjá sig ekkert inni á grúppunni – þá gæti fallið á fésbókarmyndarsilfrið. Flestir skrá sig samt í pólitískt réttar grúppur eins og “Afmælisgjöf til Ómars” eða “Árbæjarsafn” eða “Prjóna.net” o.s.fr., sumsé eitthvað sem höfðar til rómantískra meintra náttúruelskenda á mölinni.

Það eina tíkarlega sem notendur virðast óátalið geta leyft sér er að finna að málfari annarra eða hneykslast á einhverjum málfarsvillum sem einhver skrifaði annars staðar eða fésbókarhafi heyrði einhvers staðar. Að öðru leyti gildir “við höldum okkur utan við þras og þrætur og tökum ekki afstöðu til opinberra mála”-mórallinn og menn linka og segja “Athyglisvert” eins og velþenkjandi englar. Ég bíð eftir að sjá linkað í morðfrétt með yfirlýsingu fésbókarhafa um að fréttin sé “Athyglisverð”.

Afar fátítt virðist vera að menn gangi úr grúppum, sé þó að einhverjir eru núna að yfirgefa “Ísland ekki í ESB” af því stofnandinn ku hafa spreyjað lásaspreyi í augu tveggja ára nágrannabarns síns í Garðabænum. Þeir eru samt afar fáir enda vegur kannski þyngra að það er PC  að vera skráður í grúppu með þessu nafni, gefur skráðum hinn náttúruvæna, græna sjálfstæðisblæ. Sérstaklega ef þeir passa sig á að þegja stafrænt.

Eins og dyggir blogglesendur mínir sjá náttúrlega í hendi sér þá hentar fordómafullri manneskju eins og mér ekkert sérstaklega vel að brúka fésbók til tjáningar, eingöngu. Ég get náttúrlega reynt að læra að setja mig í fésbókarstellingu einu sinni á dag, svona svipað og maður reynir að sýna sína bestu fordómalausu og jákvæðu hlið á sunnudags-AA-fundi. Þetta er líklega góð æfing í jákvæðni. Þó verð ég að viðurkenna að mér finnast færslur sem fara eilítið út af engilssporinu miklu skemmtilegri … kannski af því ég þekki svolítið af englakórnum og sé þess vegna að fésbókarhliðin þeirra er tiltölulega langt frá eðlilegum persónuleika.

Svoleiðis að ég er að hugsa um að hverfa úr bloggsumarfríi, setja í AA-gírinn svona einu sinni á dag og fésbókast en halda annars áfram að takmarka mína “vinaeign” við þá sem mig langar í alvöru til að fylgjast með og kíkja á hina í gríni, þegar hnýsnin grípur mig.

Myndir úr ferðalagi okkar hjóna vestur í Ísafjarðardjúp má sjá á http://www.this.is/harpa/heydalur20_21_juli_2010/heydalur_i_mjoafirdi.html

Ég nota tækifærið og mæli eindregið með gistingu í Heydal – allur viðurgerningur (þ.m.t. kaffið!) er alveg frábær og staðurinn gullfallegur!

Ég setti inn myndir úr ferðinni okkar Atla þann 13.-14. júlí, í Þjórsárdal, upp í Hrauneyjar og fleiri staði. Þetta var bíltúr með löngum labbitúrum, í sýnishornaveðri. Sjá http://this.is/harpa/hrauneyjar_13_14_juli_2010/hrauneyjar_2010.html

Setti myndir úr labbitúrum gærdagsins á http://this.is/harpa/snaefellsnes11juli_2010/snaefellsnes_2010.html

Í útvarpsfréttunum áðan heyrði ég ótrúlega frétt: Eitthvert nýflutt lið í Einigrund 5 á Skaganum ætlar að meina Önnu að hafa blindrahundinn sinn! Svo las ég fréttina “Vilja ekki leiðsöguhund í blokkinni”.  Fyrr má nú vera andskotans meinbægnin!  Ég hef mikinn og einlægan áhuga á að vita hvað þetta fólk heitir og hvaðan það flutti … þetta geta augljóslega ekki verið Skagamenn 😉  Svo vorkenni ég hinu aumingja fólkinu sem býr í þessari blokk og er ágætis fólk (altént það sem ég þekki) að liggja nú undir grun um að vera meinbægna liðið …

Myndin er ekki af Exo. Og mér finnst ástæða til að taka fram að ég er enginn sérstakur hundavinur. Aftur á móti finnst mér mikilvægt að þeir sem búa við skert lífsgæði vegna alvarlegra veikinda fái að njóta skárri lífsgæða með hjálp hunda, hjólastóla eða hverra þeirra hjálpartækja sem gefast.

Á kommenti við eitt af moggabloggunum (sem kommenta á fréttina) kemur fram að þótt greindinni sé kannski ekki fyrir að fara geti fólkið sem vill hundinn út þó huggað sig við að hafa 20/20 sjón. E.t.v. getur það líka huggað sig við að hafa lengra formlegt nám en hundurinn – mig minnir að Anna hafi sagt mér einhvern tíma í vetur að það tæki 3 ár að þjálfa svona hund. Aftur á móti reikna ég með að samskiptahæfileikar þessara nýju nágranna séu minni en hundsins.

Ég skil alveg að fólk hafi ofnæmi fyrir dýrum og að þess vegna sé ekki æskilegt að hafa hunda og ketti í fjölbýlishúsum. En í fyrsta lagi hafa blindrahundsandstæðingar ekki gefið upp ástæðuna ofnæmi (skv. útvarpsfréttinni) og í öðru lagi má það vera andskoti mikið og illvígt ofnæmi ef ekki má teyma einn hund, sem er augljóslega ekki gæludýr heldur mikilvægt hjálpartæki, gegnum hluta af sameign í blokk. Miðað við að Akranes er löðrandi í hundum, á gangstéttum og göngustígum, jafnvel lausum, geta svo fárveikir ofnæmissjúklingar (ef um ofnæmi er að ræða) náttúrlega ekki farið út úr húsi nema eiga á hættu alvarlegt lost!

Nei, ég hugsa að einhver í familíunni sé með alvarlega fóbíu fyrir hundum. Það er náttúrlega erfitt vandamál (veit allt um ofsakvíða og fóbíur, bilíf mí!) en lausnin er að sjálfsögðu ekki sú að fjarlægja fóbíuvakann – það vita allir! Ef þetta skyldi vera ástæðan þá kvóta ég færsluna til öryggis undir geðheilsuflokkinn. Og er tilbúin að segja fóbískum hvar leita megi hjálpar.

Sé hvorki um ofnæmi né felmtursröskun af því að vita af hundi að ræða þá stendur eftir eina skýringin: Að þarna sé einfaldlega sérstaklega geðvont fólk sem ekki þolir að horfa upp á æðrulausa veika konu fá aðstoð og aukin lífsgæði. Fullkomin manneskja mundi vorkenna svoleiðis liði en ég er því miður ennþá frekar ófullkomin.

Jæja, þá erum við komin heim úr mánaðarferð til Krítar. (Og ég er búin að þvo 10 þvottavélar, við búin að ræsta húsið og ég hef árangurslaust reynt að ná öskunni af pallinum mínum og árangursríkt reitt heilan ruslapoka af arfa úr hluta beðanna hér í garðinum!).

Myndir og snubbótt ferðasagan eru á http://this.is/harpa/krit2010/krit2010.html

Svo held ég áfram í hálfgerðu bloggfríi áfram …

Jæja, þá er komið að því! Ég hef ákveðið að taka mér sumarfrí frá bloggi … veit ekki alveg hve langt en sjálfsagt eitthvað fram í júlí. Fyrirliggjandi eru hollir lífshættir og einbeiting að kvíðafræðum – verður spennandi að sjá hvernig ég höndla leikshúsferðina á föstudaginn 😉  Æfingar á tónleikasetu og kvíðanámskeiðið hljóta að skila sér og vonandi heldur ofsakvíðinn sig til hlés.

Hafið það gott í sumar!

Í Kardimommubænum yfirheyrir Bastían bæjarfógeti einn ræningjanna, stendur svo upp og tilkynnir eitthvað á þessa leið: “Já, en hann segist vera góður!”  [Því miður get ég ekki flett upp í Kardimommubænum því verkamaður heimilisins er farinn að sofa og bókin er geymd inni í því herberginu …]

Kannski halda menn að sérstakur saksóknari sé jafn góður og hinn bláeygi Bastían? Halda mattadorarnir og jafnvel ofbeldismenn að þeir séu sjálfir Kasper eða Jesper eða Jónatan? (Bloggynju sýnist t.d. að Björgólfi Thor finnist nóg að “skila Soffíu frænku heim” og þá sé málið dautt …)

Það er a.m.k. doldið skondið að sjá hvern meinta glæponinn eða dæmda glæponinn halda eindregið fram sakleysi sínu í fjölmiðlum; gæsluvarðhald, fangelsi, stefnur og fréttir um siðlausar peningagjafir eru víst allar bara misskilningur. Jafnvel ofbeldi sem á sér nánast ekki hliðstæðu er blásið af og yfirlýst sem misskilningur!

Dæmi um útgefin aflátsbréf á ýmsu formi eru hér á eftir, reyndar dálítið handahófskennt úrval, sem byggðist helst á skásta leitarmöguleikanum, en ætti að gefa nokkra mynd af týpískum meintum glæpamanni, dæmdum eða ódæmdum,  sem “didn’t do it … wasn’t there”.  Ég ímynda mér þessa menn ekki eins og þá indælu ræningja í Kardemommubæ heldur frekar eins og þeir vilja lýsa sér, sjá myndina til hægri …

„Ég er ekki kynferðisbrotamaður og ég er ekki þetta skrímsli sem verið er að lýsa,” segir Bjarki Már Magnússon í samtali við DV í dag. (Til samanburðar er fróðlegt að renna yfir málavexti neðarlega í Hæstaréttardómnum hér.)

“Hr. Jóhannesson hyggst verja sig af fullum krafti gegn ásökunum Glitnis Banka og endurtekur sakleysi sitt gagnvart þessum fölsku staðhæfingum sem lagðar hafa verið fram.” (Yfirlýsing frá Jóni Ásgeiri Jóhannessyni [titill fréttar].)

Magnús Guðmundsson segist saklaus (fréttinni fylgir yfirlýsing Magnúsar).

Björgólfur Thor vill ljúka skuldauppgjöri með sóma (fréttinni fylgir yfirlýsing Björgólfs Thors).

Jón Sigurðsson: Ég hef engin lög brotið.

Lárus Welding harmar málsókn skilanefndar (fréttinni fylgja bútar út yfirlýsingu Lárusar).

“Pálmi Haraldsson, oft kenndur við Fons, hótar að stefna Steinunni Guðbjartsdóttur, formanni slitastjórnar Glitnis, persónulega vegna stefnu slitastjórnar Glitnis á hendur honum…” (úr þessari frétt – einhverjir bútar úr yfirlýsingu Pálma).

Endursögn á lokum Kardimommubæjarins er svona: “Í fangelsinu líkaði rœningjunum svo vel, að þá fór að langa til að gerast heiðarlegir menn . . . Í lok leikritsins kemur svo í ljós hvernig þeir fá tœkifœri til að vinna mikla hetjudáð í Kardemommubœ og eignast marga og góða vini. Allir fá rœningjarnir vinnu við sitt hœfi og eru þeir að lokum orðnir heiðarlegir menn.” (Sjá “Kardemommubærinn – leikrit á hljómplötu“, á Wikipedíu)

Einhvern veginn held ég að þeir náungar sem vitnað er í hér að ofan turnist ekki eins og þeir Kasper, Jesper og Jónatan. Ekki heldur aðrir sem ég sleppti að nefna, ekki einu sinni konur sem hafa óvart brúkað morð fjár, frá “saklausum” eiginmanni eða sem “styrki” í prófkjörsbaráttu o.s.fr. Einhvern veginn held ég að þessu liði sé ekki viðbjargandi. Þótt það haldi því endalaust fram hversu saklaust og hjartahreint það í rauninni sé og hafi meira að segja selveste Bubba með sér í liði 😉

P.s. Ég kvótaði færsluna í flokkin “Geðheilsa” en aldrei þessu vant er ég ekki að efast neitt um eigin geðheilsu þegar ég hugsa um efni færslunnar.